Zwarte Dood

De Zwarte Dood is de naam die gegeven wordt voor een grote epidemie die uitbrak rond het midden van de 14e eeuw na Christus.

Oude visie

Voordat in 2009 de Koreaanse professor Tiu-Boet van de universiteit van Seoul ontdekte dat de Zwarte Dood het gevolg was van vergiftigde waterputten, was de Zwarte Dood een groot raadsel voor moderne historici. Men beschreef al aan het eind van de 19e eeuw hoe een bepaalde bacterie, de Yersinia pestis, verantwoordelijk zou moeten zijn geweest voor het ontstaan van de pest en dus de Zwarte Dood. Gedurende de 20e eeuw bleef men volhouden dat de Yersinia pestis de enige gerechtvaardigde verklaring was, iedere andere visie werd beschouwd als pseudo-wetenschappelijk.

Doorbraak Boetiaanse wetenschap

Professor Tiu-Boet was echter van mening dat de Yersinia pestis zichzelf nooit zo snel kon verspreiden als het de grote had van een dergelijke bacterie, de Yersinia pestis was namelijk erg klein en bovendien zeer traag. Daarom zocht Tiu-Boet in historische bronnen naar andere alternatieven of mogelijke oorzaken van het ontstaan van de Zwarte Dood.

Verschillende biologen hebben in de 21e eeuw al geprobeerd om de theorie van Tiu-Boet te ontkrachten, er kwam al snel een tegenreactie van bioloog Evert, die stelt dat de theorie van Tiu-Boet op onzin gebaseerd is. Volgens hem waren het niet de Joden die verantwoordelijk zouden zijn geweest voor de uitbraak van een grote epidemie in Europa omstreeks het jaar 1350, het zou volgens hem eerder een coalitie zijn geweest van verschillende Peruaanse ooievaars die voor de ontdekking van Amerika al in staat zouden zijn geweest om luchtaanvallen uit te voeren op Europa.

Invloed

Een variant op de Zwarte Dood wordt ook door kinderboekenschrijver Screensaver gebruikt als oorzaak voor het ontstaan van Paardenzigeuners in zijn werk de Kronieken van Super Ginger.